Menu

Review: Princess Jellyfish

Je neemt een kwallenfan, een treinliefhebber, een geschiedenisfreak, een jong blaadje dat een oude bok zoekt en iemand die het liefst altijd in kimono rondloopt en je zet ze samen onder één dak. Loopt dat wel goed af? – Zeker en vast met de film ‘Princess Jellyfish’, waarvan we de Belgische première zagen op het Japan Square Filmfestival.

‘Princess Jellyfish’ is gestart als josei-manga (een stripverhaal voor jonge vrouwen), is dan op het kleine scherm gekomen in de vorm van een animeserie en ziet met deze film van regisseur Taisuke Kawamura ook het levenslicht op het grote scherm. De film vertelt het verhaal van vijf jonge otakuvrouwen (nerds) die samenwonen in Amamizukan, een soort kotgebouw in Tokio. Chieko is geobsedeerd door traditonele Japanse kledij, Mayaya kent de oude Chinese geschiedenis als haar broekzak, Banba is verzot op treinen, Jiji zou het liefst een rijpe man aan de haak slaan en het hoofdpersonage Tsukimi weet dan weer alles van kwallen.

Ze hebben dan wel allemaal andere interesses, een ding verbindt hen: ze zijn als de dood voor stijlvolle mensen en verstenen (letterlijk) in hun aanwezigheid. En laat nu net zo’n stijlvolle persoon hun midden betreden. Karunosuke, de zoon van een rijke politieke familie, loopt al eens graag als stijlbewuste vrouw rond. Als zijn familie plannen heeft om de buurt en Amamizukan te verbouwen, gooit hij zich samen met de vijf nerds in de strijd. Wat volgt is een hilarische komedie die de verbeelding prikkelt.

Princess Jellyfish

De film is hoe dan ook niet onder de term ‘realistisch’ te klasseren. ‘Princess Jellyfish’ is gebaseerd op een manga en dat is er ook stevig aan te zien. Daar waar andere verfilmingen van stripreeksen met veel moeite proberen te balanceren tussen trouw blijven aan het origineel en een realistische prent maken, kiest ‘Princess Jellyfish’ resoluut voor het eerste. Zo veranderden de personages bijvoorbeeld letterlijk in steen als ze met stijlvolle mensen in contact kwamen en word je getrakteerd op interessante manga-achtige shots, zo wordt fashionista Karunosuke bijvoorbeeld geïntroduceerd door een shot in kikkerperspectief met wind in de haren, een beeld dat je perfect zou kunnen plaatsen in een mangastripboek.

Ook de acteerprestaties zijn overdreven, maar daarom zeker niet slecht. De stereotiepe personages werden kort en duidelijk geïntroduceerd en gaven zo ruimte aan het verhaal zelf. Vooral de acteerprestaties van actrice Nana Katase werkten bij mij – in de goede zin – op de lachspieren. Ze speelde Shōko Inari, een mooie, langbenige makelaarsagent die de Amamizukan wil overkopen, toch kon ze zoveel expressie in haar gezicht steken dat ‘mooi’ niet het eerste woord is dat je haar in sommige scenes zou geven.

Het verhaal is ook in zekere zin stereotiep: het hoofdpersonage Tsukimi is het lelijke eendje dat een mooie zwaan wordt en de liefde leert kennen. Toch is het niet het typische Ugly Betty-achtige verhaal. Tsukimi heeft na haar make-over niet plots ‘het licht gezien’, ze denkt gewoon ‘dat was tof, nu maar weer gewoon’. De film eindigt ook niet traditioneel, toch zal niet iedereen tevreden zijn met het einde.

Veel diepgang ga je in deze film niet vinden, maar dat moet ook niet. De film moet vermaken en dat doet hij ook voor de volle honderd procent. Zet je gedachten gewoon op cruisecontrol en laat de film je maar meevoeren.

 

 

 

Rutger Gaumann

Rutger is gefascineerd door talen, vreemde culturen en internationale politiek. Hij is geboeid door Japan in al zijn vormen: geschiedenis, anime, manga, gekke uitvindingen en actualiteit.

Rutger Gaumann

Rutger is gefascineerd door talen, vreemde culturen en internationale politiek. Hij is geboeid door Japan in al zijn vormen: geschiedenis, anime, manga, gekke uitvindingen en actualiteit.

No comments

Geef een reactie